Spannend om te Praten over Mentale Gezondheid | Mei 2022 - Week 18

Gepubliceerd op 2 mei 2022 om 15:43

Hey lief mens!

 

Deze week weer een update vanuit mij. Let me tell you over de rollercoaster waar ik afgelopen week weer heb ingezeten (het leven is gewoon één grote rollercoaster, isn't it?)!

 

Afgelopen week ben ik begonnen aan een nieuw vak, liep het even niet lekker in een vriendschap, was mijn moeder jarig en was ik zelf jarig, waren er spanningen in mijn scriptiegroepje (zoals het ooit sowieso moest gebeuren) en is vanochtend mijn afspraak voor het intelligentieonderzoek niet doorgegaan. Allemaal hebben ze hun eigen verhaal, where do I start? Ze hebben allemaal een les en dat is: voor alles in het leven is een verklaring, maar dat betekent niet dat alles okee is. Dat je ergens niet van mag balen. 

 

ik merkte de afgelopen week dat ik weer veel verzet voelde naar het onderwijssysteem. Het is zo niet adaptief. Ik heb het gevoel alsof ik er niet in pas, en ik denk dat velen dat met mij denken over zichzelf. Het is niet ondersteunend voor mentale gezondheid. Zoals ook de sociale aspecten die deze week gebeurd zijn: er is geen ruimte voor sociale akkefietjes. Als er spanningen zijn tussen studiegenoten, wordt er nog wel verwacht dat we dezelfde hoeveelheid werk verrichten. Eigenlijk vind ik dat te veel gevraagd, maar het is nu eenmaal zo in hoe het systeem nu werkt.

 

Vorige week waren lessen in acceptatie. In twee emoties tegelijk naast elkaar laten bestaan. 

 

Vanochtend ging het intelligentieonderzoek dat naar mijn idee gepland stond niet door. Dit vond ik per abuis uit door te bellen naar welke locatie ik moest. Mijn afspraak stond niet in het systeem, want de afspraak moest 's ochtends zijn en niet 's middags. Hier was ik twee weken daarvoor ook al voor gebeld, maar toen was de conclusie dat we het op de middag lieten staan omdat het anders eind mei zou worden. Daarna heeft niemand mij meer gemaild of gebeld. Ik zou het geen recht doen als ik niet zou zeggen dat ik hier gigantisch gefrustreerd en teleurgesteld door ben. Ik wist in wat voor systeem ik stapte, maar ik had nog hoop. Ik sta erom bekend dat ik te snel vertrouw. En dat vind ik ergens mooi aan mezelf, dat ik zo'n pure hoop heb in positieve uitkomsten. Maar het maakt me ook kwetsbaar. Ik heb niet meer zo'n zin om kwetsbaar te zijn. Ik ga hier nog over bellen, dus ik houd je op de hoogte. Dit verhaaltje heeft nog wel een staartje, zoals ze dat zo mooi en cringy kunnen zeggen ;P. 

 

Vorige week vroegen jullie of ik iets kon schrijven over waarom delen over mentale gezondheid zo spannend is.

 

We hadden het hier laatst op het panel ook over. Ik zit bij een jongerenpanel voor mentale gezondheid bij de Nationale Jeugdraad en wij moeten met een aanpak komen voor hoe we de mentale gezondheid onder jongeren kunnen verbeteren. Een van de vragen die naar voren kwam was: "Waarom delen we zo weinig over onze mentale gezondheid?" 

 

Een deel daarvan denk ik dat komt door onze individualistische cultuur. "Als jij een probleem hebt, is dat jouw verantwoordelijkheid." Zo'n houding maakt de sociale draagkracht van een persoon heel laag. En dit geeft hen minder capaciteit om om te gaan met dagelijkse stressoren, dus wordt de mentale gezondheid slechter. 

 

Ik denk ook dat we het niet durven bij sommige mensen. "Wat als de ander het niet aan kan? Wat als mijn problemen te veel zijn?" Dit wil ik zo graag tackelen en aan iedereen laten weten: je problemen zijn het waard om gehoord te worden, je mag het delen! Let alleen wel op emotioneel dumping: geef het aan aan die persoon dat je dit gaat vertellen en vraag of diegene er ruimte voor heeft. Als die persoon zegt dat hij het aankan, dan mag je écht de ruimte nemen om het te vertellen!

 

Een ander vermoeden dat ik heb is dat we beïnvloedt worden om een chronisch laag zelfbeeld te hebben. Hierdoor vinden we onszelf de aandacht en de zorg niet waard die de ander ons zou kunnen geven. Met alle media en advertenties om ons heen, is het moeilijk om ons goed genoeg te voelen. Ergens op deze wereld profiteert er iemand van dat jij onzeker bent over iets, omdat je dan iets gaat kopen wat dat zou kunnen oplossen. Maar het geheim zit 'm hierin: We kunnen het zelf heel goed oplossen. Wij hebben dat zelf in ons en in onze community. 

 

Misschien denk je ook weleens: "Maar wat als iemand vindt dat ik me aanstel?" Dit is voor mij ook een hele bekende. Mijn grote bezwaar hiertegen is: jij weet zelf of je je aanstelt of niet, daar kan die persoon helemaal niet over oordelen. En, zonder emotioneel te dumpen, kan jij met het delen van je worstelingen het taboe van mentale gezondheid doorbreken. 

 

Dit is ook de conclusie die uit de meeting kwam met het panel: we hebben samen de verantwoordelijkheid om het taboe op mentale gezondheid te doorbreken. En waar kunnen we beginnen? Bij onze eigen kringen. Het is net als hoe we beter kunnen zorgen voor het klimaat: met kleine stapjes. Die uiteindelijk een rippeleffect creëren waardoor we hopelijk het milieu beter kunnen maken. Het taboe op mentale gezondheid gaat er niet zomaar af, dat doen we allemaal individueel.

 

Dat betekent niet dat je geen steun mag zoeken hierin. Soms is het ook heel moeilijk om kwetsbaar te zijn. Maar als het waar voelt voor jou, dan vind ik het prachtig dat je het deelt. Als je op het puntje staat iets spannends te delen, mag je mij ook altijd DMen of mailen

 

Ik hoop dat dit je geïnspireerd heeft. Waar zal ik het volgende week over hebben? 

  • Hoe je veerkrachtig en weerbaar kunt zijn 
  • Prestatiedruk en hoe je hiermee om kunt gaan
  • Een reflectie op hoe het staat met mijn vision board

 

Tot volgende week! Liefs, Noa Joy


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.