Begrafenis opa & Mentale Gezondheid in het Onderwijs | Februari 2022 - Week 5

Gepubliceerd op 31 januari 2022 om 14:23

Goedemiddag op deze laatste dag van de maand alweer!

 

Wat gaat de tijd toch snel. Supercliché om te zeggen, maar wat is het waar. 

 

In deze persoonlijke blog ga ik schrijven over een aantal life updates (want iedere week gebeurt er wel iets heftigs, lijkt wel), en ga ik delen over mijn ervaring met mentale gezondheid en het onderwijs! 

 

Ik neem jullie een klein stukje mee in mijn bewustzijn. Ik ben afgelopen zomer uit huis gegaan en ben op een uur van mijn familie weg gaan wonen. Dit was heel leuk, en om verschillende redenen ook nodig. De afstand gaf me de ruimte om dingen te verwerken en mijn eigen identiteit te ontwikkelen. Maar het maakte wel dat ik het leven daar afblokte in mijn hoofd. Afgelopen donderdag hebben we mijn opa begraven. De eerste persoon die overleed in onze directe familie. Omdat er als familie best veel geregel omheen kwam kijken (ik moest zingen in de dankdienst bijvoorbeeld, laat staan wat de rest allemaal moest doen), heb ik het niet superbewust meegemaakt. Ik kon het gelukkig terugkijken want de dienst was opgenomen. Het was heel mooi. De volgende dag gingen we naar het graf met mijn oma, en alle bloemen lagen eroverheen. Het was echt een prachtig eerbetoon.

In ieder geval, dat gespleten bewustzijn komt nu weer een beetje bij elkaar. Er was een heel mooi helend moment tussen mij en mijn vader op de dag dat mijn opa overleed. Ik ben met mijn bewustzijn weer meer bij mijn familie, en dus ook dichter bij een deel van mezelf dat ik even was kwijtgeraakt. Voor heel lang in mijn leven waren mijn familie de enige mensen bij wie ik me niet raar voelde. En nu heb ik dat weer meer opengesteld voor mezelf. Daar ben ik blij mee. Wat kan het leven toch dubbel zijn!

 

Dat waren de emotionele updates, nu even naar wat studieupdates! Ik heb mijn statistiekvak als het goed is gehaald, waardoor ik officieel kan beginnen aan mijn bachelorscriptie volgende week! Superspannend, maar ook leuk. Gaaf dat ik weer iets in het onderwijs kan afsluiten binnenkort. Ik ga naast mijn scriptie ook een ander vak volgen: Klinische Ontwikkelingspsychologie. Maar eerst even een weekje vakantie! 

 

En dan nu... over naar het onderwerp van deze week: mentale gezondheid en het onderwijs! Een onderwerp near-and-dear to my heart. 

 

Ik zal dit stuk niet helemaal overladen met mijn onderwijsloopbaan (alhoewel ik daar nog heel graag een blog over wil schrijven! Laat het me weten als je dat een goed idee vindt!), maar wil wel een indicatie geven van mijn mentale gezondheid in het onderwijs.

 

*zucht diep en zet haar vingertoppen tegen elkaar* Waar zal ik beginnen?

 

TW: automutilatie (zelfpijniging)

 

In het onderwijs, in het basis- en voortgezet onderwijs, heb ik me nooit echt gezien gevoeld. Ik was streverig en keek graag de kat uit de boom, dus over het algemeen werd ik gezien als een lief, slim meisje. Niemand wist dat ik dat ik van 10 tot 13-jarige leeftijd mezelf pijn deed in mijn kamertje. Er was veel meer aan de hand onder de oppervlakte. Ook kreeg ik Pfeiffer toen ik in de tweede klas zat, maar dat werd pas ontdekt in de vierde. Niemand is ooit opgevallen dat ik vaker moe was dan normaal, terwijl ik dat wel echt aangegeven heb. En op de basisschool werd ik gepest, maar toen ik daar eindelijk hulp voor durfde te vragen, kreeg ik de opmerking: "Had eerder iets gezegd, dan had ik je eerder kunnen helpen." Wat een dooddoener.

 

Ik merk dat het mij nog steeds frustreert. In het onderwijs heb ik zelf ervaren dat je zelf om hulp moet vragen, anders komt er niemand naar je toe. En dat terwijl school de op-een-na belangrijkste invloedsfeer is van een kind, op ouders na! Vaak is er ook een klimaat dat het emotioneel niet zo makkelijk is om om hulp te vragen. Het kapitalisme wordt er al snel ingevoerd: "Probeer het eerst eens zelf op te lossen", oftewel: "ik heb geen tijd voor je" (als ik dat nog niet geprobeerd had, dan was ik nog niet naar je toe gekomen!). Dat gevoel kreeg ik, in ieder geval. 

 

Mijn droom voor het onderwijs, is dat het ondersteunend gaat zijn voor kinderen en jongeren om te groeien. Niet dat het een soort indoctrinatiemachine wordt om alles wat de overheid en de mensen die het curriculum hebben ontwikkeld vinden dat je moet weten, aangeleerd te krijgen.

 

In de mijn studie psychologie heb ik onwijs veel artikelen gelezen over dat je een wederkerige relatie met je leerlingen moet hebben, zodat ze het lesmateriaal beter onthouden. Het is niet theorie bespreken en hopen dat het blijft plakken in de breintjes. Een leerling is veel ontvankelijker voor lessen waarin diegene geïnteresseerd is. Maar als er maar een klein beetje verzet komt, wordt gelijk de deksel erop gedaan. "Nee, dit moet je gewoon leren." Dit is echt een killer voor intrinsieke motivatie. Naar mijn idee werkt intrinsieke motivatie als een omgekeerde olievlek. Als het ergens verdwijnt, grote kans dat het in aangrensende gebieden ook verdwijnt. 

 

Ik merkte dus in mijn eigen ervaring dat in het onderwijs geen ruimte is voor een oplettende, gevoelige relatie met de docenten; en ik zie/zag bij heel veel van mijn medeleerlingen dat het onderwijs zo ingericht is dat het alleen gehoorzaamheid inburgert, niet welwillendheid om te groeien. 

 

Ik wil je vragen om geen berichtjes naar mij te sturen over dat het in sommige gevallen wel goed gaat. Ik weet dat die nuance er is. Ik heb deze blog geschreven uit mijn eigen ervaring. Mijn grote conclusie is dat school mijn mentale gezondheid geen goed heeft gedaan. De mentale kracht die ik heb, heb ik zelf ontwikkeld. En ik ben supertrots op mezelf daarvoor.

 

Mijn excuus voor de beladenheid in deze blog, ik beloof je (& hoop stiekem zelf ook) dat er in de lente en zomer meer luchtigheid in komt! Maar misschien was het juist wel waardevol voor je. In dat geval kan ik je zeggen dat ik echt evenveel van beide heb: diepgaandheid en vrolijkheid. Ik ben een tegenstrijdig mens, maar dan heb je van alles wat!

 

Als je een soortgelijk verhaal hebt, mag je me altijd DMen op Instagram of een mailtje sturen op info@noajoy.com.

 

Liefs, Noa Joy

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.