Psychologie | Opkomende Volwassenheid: geen adolescent meer, maar ook nog niet volwassen

Gepubliceerd op 30 augustus 2021 om 10:00

Herken je de gedachte: “Ik weet gewoon niet wat ik aan het doen ben met mijn leven. Ik ben inmiddels 21, wat volwassen is, maar eigenlijk nog niet zo voelt. Waarom is het nu zo anders dan vroeger? Moet ik niet ook al trouwen en kinderen krijgen en een vaste baan hebben ergens binnenkort? Maar ik ben daar nog lang niet! Ik doe maar gewoon wat…”? Ik heb deze gedachte zeker wel gehad, en ik vroeg me altijd af of ik het ooit zou oplossen. Tot er op mijn studie een heel interessant onderwerp voorbij kwam: “emerging adulthood”.

 

Hi, ik ben Noa Joy en ik studeer psychologie. Ik ben 21 jaar en volgens de theorie een “opkomende volwassene”. Nog niet helemaal volwassen, maar ook geen tiener meer. Ik zit in zo’n tussenfase. En over die lastige tussenfase wil ik het vandaag graag met je hebben, want ik ken veel mensen in deze fase die zich vaak niet goed voelen. Angstig over de eindeloze mogelijkheden en verwachtingen van de toekomst, en nu al schuldig over het heden omdat ze niet weten wat ze zouden moeten doen in dit precieze moment. De verwarring kan soms oplopend tot full-blown paniek.

 

In de psychologie is het een nieuw ontdekt (maar allang bestaand) fenomeen. Opkomende volwassenheid wordt gezien als een tussenfase met aan de ene kant adolescentie en aan de andere kant volwassenheid. Meestal is dit de periode tussen 18 en 25 jaar. Deze periode komt vaak voor in geïndustrialiseerde, welvarende landen in het westen. Een kenmerk van deze periode die iedereen heeft is: vrijheid. Vrijheid om alles te doen wat je wilt, om te kiezen waar jij voor wilt kiezen en om te vinden wat jij vindt. In een onderzoek werd dan dus ook aangenomen dat mensen in deze levensfase het er lekker van nemen en verantwoordelijkheden links laten liggen.

 

Maar dit is het punt van deze levensfase: er zijn nog geen volwassen rollen om aan te nemen. Mensen trouwen later, mensen krijgen later kinderen (of helemaal geen) en er blijft dus heel veel keuzeruimte over. En dit heeft niet altijd positieve gevolgen. Het onderzoek vond dus ook uit dat mensen in deze levensfase niet per se heel blij zijn met hun leven. Ze ervaren veel stress en onzekerheid. Dit komt omdat er juist te véél opties zijn om uit te kiezen. Iedereen vindt wel wat en iedereen zegt wat anders. Er zijn geen verwachtingen meer, en dat haalt het referentiekader weg waarin mensen vroeger hun leven baanden. Te veel opties hebben is misschien wel net zo verlammend als maar één optie hebben.

 

Volwassenen hebben het voordeel van rollen: je bent een ouder, collega bij je vaste werk of iemand’s tante. In de opkomende volwassenheid bestaat er de “rolproefneming”: je probeert een hele hoop uit om te kijken wat bij je past. Maar dat geeft ook druk met zich mee, want nu heb je alle tijd om uit te vinden wat bij je past. Dat betekent, dat voordat je straks volwassen bent, je uitgevonden moet hebben wat jou je hele leven gelukkig zal maken! Zie je hoeveel druk dat geeft? Pfoe! Dit maakt een mens moe en de onzekerheid geeft stress.

 

Je ziet dit vaker bij tussenfases, bij bijvoorbeeld de overgang van elementary school naar middle school in Amerika (van basisschool en middelbare school). In deze fase wordt er meer gepest. Er zijn nog geen groepjes gevormd, er is nog niet bekend wie er “populair” is en wie een muurbloempje wordt. Deze sociale rollen geven structuur. En ik denk altijd, vanuit structuur kunnen er veranderingen gemaakt worden. Dit kost ook moeite, maar jezelf opleggen om op de perfecte manier de sociale rollen te construeren is een onmogelijke opgave.

 

Wat kun je nou met deze informatie?

 

Ik zou zeggen dat je jezelf niet zo veel druk op hoeft te leggen om het allemaal perfect te doen en te organiseren. Als je over 10 jaar ontdekt dat je je baan niet leuk vindt, kun je dat veranderen. Als je relatie over 15 jaar stuk loopt, kun je dat ook veranderen. Ja, dat is ook ontzettend moeilijk, maar in deze korte periode alle rollen uitproberen en dan kiezen welke het beste bij je past is niet realistisch. Rollen komen tot je, waarna je ze uitprobeert en daarna weer bij je houdt of van je af legt. Het leven is fluïde en veranderlijk. Probeer mee te gaan met de golven, in plaats van de golven te besturen als een indrukwekkende watermeester. We zijn gewoon mens. And the beauty is in the struggle.

 

Als je hoofd hier ooit eens over overloopt, stuur me dan zeker een berichtje! Ookal zeg ik een soortvan dat het niet anders is, dat betekent niet dat jouw worsteling er niet mag zijn. In een gesprek geef ik je de ruimte om al je gedachten en gevoelens erover te verwerken, zodat je weer helderheid hebt. En zo nu en dan vertroebelt het water weer, maar dat heeft zo zijn onderhoud nodig. Ik wil er voor je zijn, of je kunt iemand anders opzoeken die je vertrouwt! Waar jij je prettig bij voelt.

 

Wil je graag een gesprekje met mij? Neem dan een kijkje op de VriendenAdvies pagina!

 

Dikke knuffel van Noa Joy


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.