Boekreview | Ongetemd Leven van Glennon Doyle (spoiler: it's amazing!)

Gepubliceerd op 23 augustus 2021 om 11:28

Heyy, leuk dat je naar dit plekje op het web bent gekomen om te lezen over een serieus geweldig boek: Ongetemd Leven.

 

Dit boek, UGH, heeft echt mijn brein, mijn zenuwstelsel en mijn ziel door elkaar gerammeld, want het was geweldig. Het breekt zo veel bestaande stereotypen en ideeën die we hebben over concepten in de samenleving; als je een klein beetje activistisch bent net als ik, gaat daar echt je vuur van aan!

 

Ongetemd Leven is geschreven door Glennon Doyle en Glennon is een persoon met een verhaal. Nou ja, zeg maar gerust verhalen. Wat ik weet over Glennon Doyle is dat ze op dit moment getrouwd is met Abby Wambach, een voetbalspeelster uit Amerika. Maar eerst was ze getrouwd met een man, Craig. Ze is al langer schrijfster, en in het proces van haar vorige boek (Love Warrior, volgens mij) ontmoette ze Abby. Raad eens waar dat boek over ging? Het redden van haar huwelijk met Craig. *mindblown*. Ze heeft 3 kinderen met Craig en ze hebben alles van alle kanten bekeken en bepraat. Haar huwelijk had namelijk redden nodig omdat Craig vreemd was gegaan. En dat kwam onder andere omdat hij gewoon niet gelukkig was in het huwelijk en eigenlijk niet klaar was om vader te worden. Dat brengt me naar nog een vroeger deel van Glennon’s leven. Ze was verslaafd vanaf haar 18e tot haar 25e. In dat deel van haar leven was ze met Craig, en ze stopte met drinken toen ze zwanger werd van haar eerste zoon. Oh ja, en vanaf toen ze 10 jaar oud was had ze Bulimia Nervosa.

 

Wát een levensverhaal. Ik kan dat echt als een spons in me opnemen. Ik word zo gevuld van de lessen en de hoop die dat me geeft, pfoe!

 

En dan nu het boek nog!

 

 

Ongetemd Leven gaat over hoe je jezelf kunt ontemmen van de regeltjes die de samenleving op je heeft gelegd.

 

Het boek neemt je mee door een heel aantal beperkende overtuigingen die we als collectief hebben en breekt ze één voor één kapot. Haar boek heeft 3 delen. Deel 1 heet “Gekooid”, deel 2 heet “Sleutels” en deel 3 heet “Vrij”. In haar eerste deel beschrijft ze op welke manieren en in welke gebieden we “getemd” zijn geraakt. Ze beschrijft in het eerste hoofdstuk een verhaal over een cheetah, en eigenlijk moet je haar er gewoon over zíen praten, ik vind dat zó inspirerend!

 

In het cheetah-verhaal is Glennon met haar gezin naar een dierentuin en ze gaan naar de cheetah-run kijken. En dat gaat ongeveer zo: de dierenverzorger laat eerst een hond zien. “Is dit Tabatha the cheetah?” vraagt ze aan alle kindjes. “Nee!!” wordt er natuurlijk geschreeuwd. “Nee, dat klopt! Dit is Minnie, en Minnie en Tabatha zijn naast elkaar opgegroeid. Nu zijn ze beste vriendjes! Alles wat Minnie doet, doet Tabatha ook.” En dan begint de run. Minnie heeft de opdracht om achter een auto aan te rennen, met een vieze, roze konijnenknuffel op de achterkant van de jeep vastgemaakt. Tabatha staat in haar kooi te kijken, zodat ze weet wat ze straks moet doen. Als Minnie en de auto weg zijn, wordt de kooi van Tabatha open gemaakt en rent ze er als een speer vandoor. Aan het eind van haar run ligt een lekker biefstuk, als beloning. Op dit moment in het verhaal is Glennon anticlimactisch niet onder de indruk. Maar als de dierenverzorger haar eindpraatje doet, tikt haar dochter Tish haar op haar arm. “Kijk mam”, ze wijst naar Tabatha. De cheetah loopt fierce en statig langs het hek heen en weer. Ze kijkt naar wat er daarachter is: het wild. Iemand vraagt aan de dierenverzorger: “Mist Tabatha het wild niet?” Waarop de dierenverzorger antwoord: “Nee hoor, Tabatha is hier opgegroeid, ze kent niet anders!” Maar Glennon denkt daar anders over. Misschien kent Tabatha het wild niet van buiten, maar het zit nog steeds in haar. Ze kijkt weer naar Tish, die nog steeds naar Tabatha kijkt. “Mam, Tabatha is weer wild geworden.” En dat komt omdat het wild niet daarbuiten is, maar het zit binnenin ons.

 

(*oh my goodness mijn hele wezen laait op*)

 

 

In het “sleutels”-stuk praat ze over 4 manieren die haar hebben geholpen om minder getemd te raken en in het laatste deel beschrijft ze natuurlijk hoe je vrij raakt en hoe het voelt om vrij te zijn.

 

Wat zo gaaf is aan dit boek is dat het ook voelt als het verhaal van Tabatha. Je zoeft erdoorheen. Het zijn kleine hoofdstukken die stuk voor stuk inspirerend zijn. En ze praat niet alleen maar over vrouwen: ook over jongens en hoe zij geconditioneerd zijn. Ze bekijkt de wereld van alle kanten.

 

Om af te sluiten deel ik mijn favoriete quote met jullie. Ik heb er meerdere, maar ik zal het bij één houden.

 

"Blessed are those brave enough to make things awkward, for they wake us up and move us forward." - Glennon Doyle

 

Voor het samenlevings-perspectief vind ik deze echt (de woorden die ik wil gebruiken zijn enthralling en empowering, for lack of a better word:) betoverend. Mensen die juist de boot om durven te gooien, om tradities die al zo lang bestaan te bekritiseren, die mensen brengen de verandering die de wereld nodig heeft.

 

Ik hoop dat je het boek ook gaat lezen en er net zo van geniet als ik! Laat het me weten als je besluit om het te gaan lezen.

 

Ik wens je nog een fijne dag, week, maand en jaar en een dikke knuffel van mij.

 

Dankjewel voor het lezen, lief mens!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.