mijn verhaal (augustus 2021)

Gepubliceerd op 2 augustus 2021 om 19:00

Hi, lief mens! Bedankt dat je hebt gekozen om mijn verhaal te lezen. It means a lot.

 

Ik zal me even voorstellen.

 

Ik ben Noa Joy Zange en ik ben 21 jaar. In het dagelijks leven studeer ik Psychologie aan de Universiteit Utrecht, herstel ik van mijn burnout, en maak ik content op social media en op mijn website. Ik deel over waar ik doorheen ga, vaak in combinatie met interessante onderwerpen over mentale gezondheid, jongeren en de samenleving.

 

 

Let’s start at the beginning

 

Als kind was ik altijd al een old soul in een klein lichaampje. Mijn gedachten waren erg gedetailleerd en ik ervaarde alles heel diepgaand. Ik kon intens genieten van alles wat op me af kwam. Mijn jeugd was op bepaalde vlakken heel kleurrijk. Mijn familie nam me overal mee naartoe, naar Disneyland Parijs, op tripjes in Europa, er waren maandelijkse logeerpartijtjes bij mijn tante, en dat was allemaal helemaal geweldig.

 

Maar op school was het niet zo hemels…

 

Er waren een aantal meiden die gewoon echt gemeen konden doen. Iedereen kent ze wel. De meiden die de schijn ophouden en lief doen, maar vervolgens achter je rug om praten. In eerste instantie had ik hier niet veel last van, waarschijnlijk mede door de life-saving tegenhanger van mijn familie. Maar eigenlijk was ik erg eenzaam.

 

Als kind bleek dat ik erg slim en creatief was. Het leek alsof ik veel mee had. Dit maakte dat ik bij de meeste juffen en meesters een “lievelingetje” was. Aan de ene kant was dit fijn, maar mijn klasgenootjes vonden dit natuurlijk niet leuk. Ik stond weer grotendeels alleen. En door mijn intelligentie en goede cijfers kreeg ik ook nog eens aangeleerd dat ik alles perfect moest doen. Ik was slim, knap, creatief, redelijk grappig en alleen.

 

Op de middelbare school was het niet heel anders. Ik was al gewend aan alleen zijn, dus ik zonderde mezelf automatisch liever af. Ik had wel vriendinnen, maar het liep vaak mis. Loneliness struck again. Ik kon de mensen die echt voor me klaarstonden tellen op de hand van Yoda en ik voelde me vaak afgewezen.

 

 

In mijn examenjaar ontdekte ik pas echt hoe perfectionistisch ik eigenlijk was geworden. In dat jaar ging een hoop mis. Mijn profielwerkstuk ging moeizaam. Mijn beste vriend werd mijn vriendje, én we gingen datzelfde jaar pijnlijk uit elkaar. Omdat ik niet veel contacten had behalve zijn vriendengroep, was ik daarna eigenlijk weer in mijn uppie. Ook moest ik weer naar de fysio omdat mijn hoofdpijn weer ging opspelen, net als dat jaar daarvoor tijdens de laatste loodjes van het schooljaar. Ik was veel moe, waarna ik het idee kreeg om regelmatig om 05:00 op te staan om alvast aan mijn schoolwerk te beginnen. Anders had ik geen tijd voor mijn blog waar ik later een bedrijf van wilde maken, am I right? In mijn Bullet Journal trackte ik alles wat je maar kon bedenken, van water drinken tot wat mijn gedachten waren gedurende de dag. Alles alles alles werd gemicromanaged.

 

Nadat ik op de wachtlijst gezet was voor de studie waarvoor ik me had ingeschreven, besloot ik een tussenjaar te gaan doen om rust te nemen. Ook mijn blog/bedrijf-idee werd op pauze gezet. Ik kan de woorden van mijn vader nog in mijn hoofd horen echoën: “Als je zo door gaat, krijg je een burnout”. Daar schrok ik van, dus ik stopte met alles. Ik heb op dat moment niet actief uitgezocht of ik echt een burnout had, maar daar later meer over.

 

De bedóeling was dat ik even niet ging werken. Dat ik even rust ging nemen. Maar dat liep iets anders. De tijd vulde zich op omdat ik geen rustgevend alternatief had bedacht voor wat ik gepland had om te doen. In september 2018 heb ik 2 weken Cuba bezocht met mijn tante en oom. In oktober besloot ik om toch wel mijn hobby-blog te lanceren. In januari begon ik te werken en in april gaf ik twee examentrainingen die erg taxerend waren op mijn energie. Lekker uitgerust, maar niet heus.

 

Toen ik weer terug “in de samenleving” ging (oftewel de universiteit, waar ik Psychologie ging studeren) kreeg ik weer paniek-/angstaanvallen. Deze had ik in mijn examenjaar, maar ze waren verdwenen in mijn tussenjaar. De hoofdpijn en de moeheid kwamen weer terug. Ik had in mijn tussenjaar zo mijn best gedaan om anderen gerust te stellen dat het goed met mij ging: “Ik denk dat ik weer zin heb in dingen, ik wil weer uit mijn comfort zone stappen, ik voel me daar ready voor. Ja, echt!”. Maar die uitspraken bleken verre van waar te zijn. Ik verloor al snel alle moed en zin om aan mijn studie te werken.

 

 

Tot corona om de hoek kwam kijken!

 

Ik ben een van die personen die heel erg veel voordeel heeft gehaald uit het online onderwijs. Ik ben een introvert die echt heel goed gaat op veel alleentijd en binnenzitten. Ik houd ervan. Sluit mij een week op in een huisje met 600 boeken die ik moet lezen en ik doe het. Doordat ik niet meer naar school hoefde te reizen had ik veel meer tijd (én energie) over. Hierdoor kon ik ook vaker naar mijn vriendje die aan de andere kant van het land woonde. Omdat er zo veel was misgelopen in de afgelopen jaren was hij een life-saver in deze tijd. (En dat is-ie nog steeds.)

 

Nog een pluspunt: Het online onderwijs door corona gaf me ook de mentale ruimte om naar een psycholoog te gaan.

 

Mijn ervaring met de psycholoog was niet erg rooskleurig, wat vooral lag aan een gebrek aan kennis over in therapie gaan en de niet synchrone manier van werken van particuliere psychologen. Ik ben in februari 2020 begonnen met zoeken naar een psycholoog, waarbij in het proces er 2 zijn gesneuveld en 1 is blijven staan. Bij haar loop ik nu sinds september 2020.

 

Samen met mijn psycholoog heb ik ontdekt dat ik in of na mijn examenjaar toch een burnout heb gehad. Mijn ervaring met burnout was dus anders dan die van de meeste mensen: ik wist niet dat ik een burnout had. Omdat ik niet geloof in permanente diagnoses maar meer in benamingen van schommelingen van het leven, label ik mezelf nu als “overspannen” en/of “gemakkelijk gespannen”. 3 jaar rondlopen met stressklachten zonder een behandeling daarvoor te hebben gehad is best wel funest voor je energiesystemen.

 

Samen met mijn psycholoog heb ik ook gewerkt aan een stukje perfectionisme in mij wat wel heel erg buiten proportie groeide: toen ik 10 was begon ik mezelf pijn te doen, tot ik ongeveer 13 jaar was. Ik heb heel lang niet geweten wat het was of wat het betekende. Nu weet ik dat het een ineffectief copingsmechanisme is voor iets wat veel dieper zat. Mijn angst en de eenzaamheid die tot diep in mijn hart doordrongen. Ik kon er niks mee als kind, en daarom ben ik gaan zoeken naar iets dat beschikbaar was in dat moment. Het was een afleiding van het andere. Of ik hier nu helemaal van hersteld ben? Dat weet ik niet zeker. Ik denk dat het in de jaren erna andere vormen heeft aangenomen (lees: neurotisch plannen en tracken). Maar ik denk dat je van sommige dingen ook niet kunt herstellen. Sommige dingen moeten uit je groeien, en dat gaat niet alleen door rust. Daarvoor moet je juist ook bergen verzetten om die patronen uit je brein te krijgen. Dat ben ik nu aan het doen met mijn psycholoog.

 

 

Door de jaren heen heb ik veel gelezen. Ieder boek markeerde een mijlpaal in mijn ontwikkeling als persoon. Dit leerde mij dat ikzelf verantwoordelijk ben voor mij leven (tot een bepaalde, niet-perfectionistische hoogte). Op mijn studie heb ik ontdekt dat de wereld zooooveel genuanceerder is dan sommige mensen denken. Ik heb gemerkt dat ik maar half achter de DSM sta (de Bijbel van psychologen waar ze hun diagnoses uit halen) en dat een groot deel van de onderzoeken naar iets psychologisch op maar weinig bewijs staat. En dat kan ook niet anders, want de mens is zó complex.

 

Als ik kijk naar mijn eigen leven ben ik een persoon die altijd net naast de hokjes is gevallen, en daardoor veel hulp mis is gelopen. Al mijn struggles stapelden zich op, tot ik er zelf niet meer uit kwam. En veel daarvan had verholpen kunnen worden als ik meer had gepraat met gelijkgestemden. Als ik meer in mijn eigen kracht was gaan staan en hulp had gevraagd toen ik dat nodig had.

 

Daarom ben ik dit begonnen, zodat we elkaar kunnen helpen om in onze eigen kracht te gaan staan en meer van het leven kunnen gaan genieten!

 

Dankjewel dat je de moeite hebt genomen om mijn verhaal te lezen. Als je tot hier gekomen bent, you’re a frkn champ! Als je er iets over kwijt wilt, zou ik het superleuk vinden om het te lezen! Stuur dan een mailtje naar info@noajoy.com.

 

Ik bewonder jou als persoon, lief mens!

 

Dikke knuffel van Noa Joy


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.