Gastblog | Judith - Therapievrienden

Gepubliceerd op 29 augustus 2022 om 14:47

Eerst even voorstellen:

Mijn naam is Judith van der Steen, ik ben 22 jaar oud en heb sinds mijn 16e last van mentale klachten.

Mijn doel met het delen van m’n verhaal is vooral om stigma’s te doorbreken en anderen te inspireren ook hun verhaal te delen. Mentale gezondheid word nog (te) vaak onbegrepen of niet gezien als “ziekte”. Niet dat ik mezelf graag ziek noem, maar dat ik mijn dagelijkse bezigheden niet meer kan uitvoeren, dat is een feit.

Mijn verhaal

Even voor jouw beeld, de diagnoses die ik heb zijn: depressie, PTSS, persoonlijkheidsstoornis en ik heb last van suïcidaliteit. Dit is allemaal begonnen op m’n 16e. In de zomer heb ik toen een reis gemaakt naar Zambia. Super toffe reis, maar ik voelde me ontzettend verdrietig. Alsof ik ineens besefte wat er vroeger allemaal was gebeurd en dat, dat helemaal niet zo hoort. Waarom ik dit in Zambia ineens besefte? Dat weet ik nog steeds niet. Maar daar was niet de afleiding van social media en telefoons. Dat heeft er denk ik wel voor gezorgd dat ik ben gaan nadenken.

 

Wat er daarna gebeurde was vooral een hele lange rit van verwijzingen, psychologen, behandelingen en opnames wat tot op de dag van vandaag nog niet gebracht heeft wat ik zou willen.

Wat wil ik dan bereiken? “Vooral dat ik weer kan genieten van het leven!” Hoe ik dat ga bereiken?

 

Na alle behandelingen die ik gehad heb, wist ik ondertussen echt niet meer waar ik moest zoeken. Wat of wie kan mij wel helpen? Uiteindelijk ben ik aangemeld bij Yes We Can Clinics, na een lange wachttijd voor de intake, mag ik daar in oktober starten met een klinische opname. Waar ik (in mijn geval) 7 weken volledig gefocust aan mezelf kan werken. Dat betekent ook zonder telefoon, want die zijn niet toegestaan. Ergens vind ik deze stap ontzettend spannend en best wel eng. Maar ik hoop ontzettend dat ik deze behandeling mij gaat brengen wat ik graag zou willen. “Kunnen genieten van het leven”.

 

Onbegrip en vriendschap

Nog even over de stigma’s en het onbegrip waar ik het over had. De klachten die ik ervaar heb ik ondertussen al zo’n 6 jaar. Best een lange tijd! En dat merk ik ook met vriendschappen. Je hebt vast wel eens iemand horen zeggen; “als het even niet goed gaat, dan leer je pas je echte vrienden kennen”. Nou, ik kan je vertellen: dat is ook zo! Niet omdat ze je in de steek laten maar voor de ene vriend is het gewoon te ingrijpend en gaat er daardoor zelf ook aan onderdoor. De andere vriend begrijpt het wel. Maar nu duurt het wel erg lang, dus die is er nu wel klaar mee. Daardoor dus ook, klaar met jou.  

 

Dan heb je nog de “kennissen en vrienden/collega’s/klasgenoten die wat verder weg staan. Daar had ik het denk ik nog het moeilijkst mee. Wat vertel je ze? Ga je ze het hele verhaal uitleggen? Wat er allemaal speelt, en dat je zo vaak afwezig bent vanwege therapie? Aan het begin heb ik mij hier enorm voor geschaamd. “Mensen zullen vast denken dat ik raar ben”, dacht ik dan.

 

Nu heb ik geleerd is dat het zo veel makkelijker is als je er over praat! Je krijgt zoveel meer begrip. En dat is super fijn! Ineens hoor je dan ook verhalen van hun of delen zij daarna ook hun verhaal met jou. “Zie je wel dat je niet alleen ben!”

 

Natuurlijk begrijpt niet iedereen het. “Na een paar maanden moet het toch wel over zijn” wordt vaak gedacht. Helaas werkt dat niet zo en zijn er zulke enorme wachtlijsten wat je klachten alleen nog maar erger maken, voordat er wat aan gedaan kan worden.

 

De vrienden die je om je heen hebt staan wisselen ook mee door de mentale klachten die je hebt. Naast dat je hard aan het werk bent met jezelf, verandert je omgeving ook nog eens. “Want dat kan er ook nog wel bij”.

 

De vrienden waarvan je van te voren dacht dat het je beste vrienden waren, kunnen je zomaar laten vallen. Gewoon omdat ze zoiets niet hebben meegemaakt (gelukkig maar), maar daarom begrijpen ze niet wat er allemaal speelt. Dit doet enorm veel pijn. Juist nu je ze het hardste nodig hebt gaan de mensen die je vertrouwt weg.  

 

Therapievrienden

Maar weet je hoeveel mensen je leert kennen tijdens therapieën en opnames? They are the best!

Je begrijpt elkaar, je kunt ervaringen met elkaar delen en je kan je echt inleven in elkaar. Ineens voelt het niet meer alsof je alles alleen moet doen maar je kunt het samen doen! Samen lachen tijdens therapieën (Hoe gek het ook klinkt, kan echt!). Of misschien juist over de gekke dingen die je hebt meegemaakt tijdens opnames (ook daar kan ik een heel boek over schrijven). Maar tegelijkertijd kan je samen huilen, elkaar troosten of samen even boos zijn op de hele wereld. Om vervolgens weer vol goede moed aan je eigen herstel te werken.

 

Ik noem ze m’n “therapie vrienden” en geloof me daar heb je er nooit genoeg van!

 

Judith is te vinden op social media onder de noemer @judith.vdsteen. Haar DM box staat open voor vragen of om erover verder te praten. Heel erg bedankt voor het delen van je verhaal, Judith!


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.